شمارهٔ ۱۳۶۴

عشق آمد و بر هم زد بنیاد شکیبایی ای عقل درین منزل من بعد چه می پایی گر نه سر خود گیری در دست بلا مانی تقصیر مکن خود را زنهار بننمایی گر با تو مجازاتی بنیاد نهد خاموش تسلیم و تسلم کن در گفت نیفزایی تو آن منگر کاول از ما خلق اللهی آن امر کزو فایض از اول مبدایی عشق است و نمی دانی رمزست و اگر دانی بی خویشتنی باشی از خویش برون آیی عشق است لقب آن را کز وی شده ای فایض و او با تو همی گوید فایض شده از مایی ای عقل ز من بشنو یک نکته اگر خواهی کاین مسیله را دانی وین مرتبه را شایی با عشق مکن پنجه وز عشق مشو طیره باز آی ز خودبینی مفریب به دانایی دانی پسر مره از حضرت ربانی محجوب چرا مانده ست از غایت خودرایی گویند نزاری را از مستی و ناپاکی هنگام سخن گفتن عادت شده هر جایی لایجتمع اند آری ضدان چه توان کردن دورند خردمندان از شیوه ی شیدایی