İkilem

Bu sevda türküsü burada biter Perdesi olduğum tele dargınım Şu garip gönlümün çektiği yeter Hazanda sevdiğim güle dargınım Kırıldı bir kere gönülde teller Söndü de yanmıyor gökte kandiller Söylesem halimden bilir mi eller Kalbimi küstüren dile dargınım Dalına tutunan yaprak gibiydîm Çiğneyip geçerdin; toprak gibiydîm Hercâî gönlüne ırak gibiydîm Yaprağı olduğum dala dargınım Sevdaya tutulmuş yürekte tektin Ruhuma hicranı, acıyı ektin Rüzgâr olup estin boynumu büktün Bağışlamam seni hâlâ dargınım Savurup sevdamı verince yele Can tenden sıyrıldı düştü bir çöle Bağda güller soldu döndü gazele Leyla'yım; öldüğüm çöle dargınım II/ Bu sevda türküsü burada bitmez Perdesi olduğum telde yangınım Şu garip gönlümden sevda hiç gitmez Sevdiğim beyaz bir gülde yangınım Kırılsa bin kere gönülde teller Sönüp de yanmasa gökte kandiller Söylemem halimi bilmesin eller Kalbimi küstüren dilde yangınım Dalına tutunan yaprak gibiyîm Çiğneyip geçtiğin toprak gibiyîm Hercai gönlüne ırak gibiyîm Yaprağı olduğum dalda yangınım Sevdaya tutulmuş yürekte teksen Ruhuma hicranı, acıyı eksen Rüzgâr olup essen, boynumu büksen Aşkınla bezenmiş hâlde yangınım Savrup sevdamı versen de yele Can tenden sıyrılsa düşse de çöle Bağda güller solsa, dönse gazele Leyla'yım; ölsem de çölde yangınım