Küçücük Bir Çocuk Oluyorum...

Anne! Çocuk günlüğünü bıraktım düşümde. Eski, tozlu raflardan İndirdim elbiseleri. Fotoğrafları birer birer çıkardım Çeyiz sandığından Anne! Bir şilep geçiyor yanımdan. Bütün çocuk günlerim Çarklarında şilebin. Kaptan, insafsız sürüklüyor gemiyi Anne! Deryalarda sonsuz yenilgi. Eskiciler bağırmıyor artık Şehir caddelerinde beton parklar... Eskiden biz evcilik oynardık Plastik bardaklarda çay... Anne! Bunu da bir hatıra say. Tozlu elbiselerim küçülmüş Üzerimde durmuyorlar. Fakat bir naftalin, Bir sen kokusu var Serip bir köşeye dalıyorum. Anne! Küçücük bir çocuk oluyorum...