شمارهٔ ۱۰۱

مه ندیدم به این صفا هرگز مهر را نیست این ضیا هرگز گل چنین سرخ رو نمی باشد غنچه را نیست این حیا هرگز حسن را تا حیا نگه بان است نشود عشق بی وفا هرگز یا رب این خاطر شکفته من نشود از غمت جدا هرگز مطلب از عشق هر که را هوس است نبرد پی به مدعا هرگز سفر عشق کار شیردلی ست که نپرهیزد از بلا هرگز آبرو پیش پادشاهی بر که نگردیده بی نوا هرگز از جفا شکوه پیش آن کس کن که نگردیده مبتلا هرگز تا ننوشی شراب وسوسه سوز نشوی فارغ از ریا هرگز بی ریا گرد می توانی گشت نشوی غافل از خدا هرگز تا زبان و دلت یکی نشود نبری بهره از دعا هرگز کار ها ساخت با دعا مجذوب بد نبیند کس از دعا هرگز