شمارهٔ ۱۰۲

مستان شود به خانه زاین آشیانه ساز روی زمین ز خلق تهی خانه خانه ساز ای پیکرم هنوز کفی استخوان به جاست خواهی در آتش افکن و خواهی نشانه ساز با قاصدم عتاب و اگر لطف می کنی تا می رسد به زودی زودش روانه ساز باری به رغم غیر که هم دوش می رود دستی به دوش من نه و مستی بهانه ساز طول امل موافق طبع زمانه نیست گر ساز عیش می طلبی با زمانه ساز قانع نشین و گوشه غم را به یاد دوست رشک هزار انجمن خسروانه ساز خواهی که بر رخت در می خانه واکنند روشن چراغ دیده از این آستانه ساز عمر تو را فنا و عدم در میان گرفت یعنی تو کار هر دو جهان در میانه ساز منعم مگر که توشه فردا به زر خرید سودی ز رشک نیست تو اشکی روانه ساز مجذوب ترک صومعه و دام و دانه کن هر جا که خاطرت بکشد آشیانه ساز