شمارهٔ ۱۱۲

دل ربایی که به جز لطف نباشد کارش صبر کن صبر که لطف است یقین آزارش روشن آن چشم که یارش نگذارد از چشم خرم آن دل که هوادار بود دل دارش آن مفرح که هلاک طلبش خضر بود چون مسیحا نشود از دل و جان بیمارش یار ما عاشق آیینه معشوق نماست دل صافی اگرت هست بکن در کارش کی ز رخساره به یک سو فکند برقع ناز تا مقابل نشود چشم و دل بیدارش صاف دل ناشده بی جا نشوی منکر عشق کیمیا گر چه نه ای هرزه مکن انکارش راشک از سفر مملکتی می آید که تهی دست غنی تر شود از بازارش آن چه بندد دهن خصم زبان خوش توست هر که افسون بودش حفظه چه بیم از مارش خاکساری نه حصاری ست که آید به نظر سایه بر تارک گردون فکند دیوارش تو همین معجر و دستار ز هم فرق مکن مرد آن است که مردانه بود اقرارش باز مجذوب به رویت در دل ناله گشود کار می آید از او هان نکنی بی کارش