شمارهٔ ۱۱۳

تا دلم را کند سرای خودش لطف ها می کند به جای خودش سال ها دست و پا زدم تا دوست شاد آمد برم به پای خودش جان به پایش فکندم و خجلم جز خودش کیست رونمای خودش ساخت بیگانه ام جنون از خویش تا توانم شد آشنای خودش هر که قانع شود به خاطر جمع پادشاه است در سرای خودش عشق پیوسته داردم بی برگ تا شوم روز و شب گدای خودش غم ز دشنام غایبانه مخور هرزه ای گفته از برای خودش هر که در قصد ما سپرده به خود ما سپردیم با خدای خودش گرد را نیست تاب سیلی باد بنشیند بگو به جای خودش سیل با کوه چون درآویزد می کند چاه از برای خودش راست کی می شود با آتش هم آن که کج باخت با خدای خودش شوق مجذوب و باده تبریز کی شود غافل از هوای خودش