شمارهٔ ۱۳۶

می بنوش از عقده های عقل بی حاصل چه باک چون تو را مشکل گشا یار است از مشکل چه باک سینه صافان را مگر از کج دلان اندیشه نیست لطف حق چون یار با حق است از باطل چه باک در کمینگاه مکافات است روز انتقام گریه آگاه را از خنده غافل چه باک روی آتش هم چو گل خندان شود از نیش خار سینه دیوانه را از طعنه عاقل چه باک عشق را اندیشه از اندیشه های عقل نیست شیر را از حیله های روبه کج دل چه باک تا توکل شوق را از راه دور اندیشه نیست دل به دریا کرده را از دوری ساحل چه باک مشرق و مغرب بود خورشید را یک روزه راه همت مردانه را از دوری ساحل چه باک صاف دل را دوری و نزدیکی یاران یکی ست تا که با خود جام جم داریم از حایل چه باک چون فلک مجذوب گو دنیا سراسر عقده باش چون تو را مشکل گشا یار است از مشکل چه باک