شمارهٔ ۱۵۴

کار خود را ما به لطف کارساز انداختیم تا نظر بر چهره آن دل نواز انداختیم سینه ما سال ها آماجگاه غمزه شد تا ز روزن های دل گوشی به راز انداختیم دولت محمود از باد فنا ایمن نبود خویش را بر حلقه زلف ایاز انداختیم مصلحت را کیمیاساز غمت تدبیر دید خویش را در توبه صبر و گداز انداختیم ارغنون پرداز این نه پرده یک آهنگ بود هر کجا در بزم دل گوشی به ساز انداختیم ریزه دنیا شکار همت مردانه نیست بار ها دانسته بر گنجشک باز انداختیم می بکش زاهد که ما هم مدتی در خانقاه دام تزویری به جای جا نماز انداختیم خرقه آلوده دنیا نمازی نیست نیست کی ز دوش این خرقه را ما در نماز انداختیم مدعی را صیت عالم گیر ما از پا فکند صید را ما با صدای طبل باز انداختیم مشکل مجذوب را مشکل گشا از هم گشود کار خود را ما به لطف کارساز انداختیم