شمارهٔ ۱۵۳

دارم به سر که خدمت پیر مغان کنم تا عیش ها ز دولت بخت جوان کنم هرگز کسی به دولت خود پا نمی زند تا سر به جاست خدمت این آستان کنم مشقی ست ناله ام که به تب می رود ز پیش درسی ست گریه ام که به مستی روان کنم لعل لبت مگر دهدم صد هزار جان تا من به کام دل نفسی جان فشان کنم ساقی بیار آن قدح سبز یک منی تا خون رشک در دل هفت آسمان کنم عشقم به گوش دل به هزار آب و تاب گفت یاقوت را چه باک اگر امتحان کنم با نیش خار خنده گل دل گشا تو راست دیوانه کیست شکوه گر از باغ بان کنم بی غور حرف لب مگشا در جواب من تا من به یک اشاره تو را نکته دان کنم در روزگار پیری اگر با من است دل بازش به تازه جوانی جوان کنم مجذوب سر مکش ز پی شه سوار عشق تا آگهت ز جرأت صاحب قران کنم