شمارهٔ ۱۷۰

ما تن به عیش مفت و مسلم نمی دهیم یعنی غم تو را به دو عالم نمی دهیم تشریف غم ز روز ازل سرنوشت ماست او هم نمی ستاند و ما هم نمی دهیم ما دل به جام و گوشه می خانه بسته ایم این گوشه را به سلطنت جم نمی دهیم لذت ز غم نیافته حیرت مکن طبیب گر دل به مهربانی مرهم نمی دهیم آشفتگی ز خاطر ما کم نمی شود تا دل به دست طره پرخم نمی دهیم ویران سرای حادثه را آن ثبات نیست رخصت به سیل اشک دمادم نمی دهیم نگذشته بود از سر آوازه سخا انصاف بر سخاوت حاتم نمی دهیم ای دل شکفته باش که غم نیست در بهشت این مژده را به مردم بی غم نمی دهیم یاد تو و رفاقت مجذوب و کنج غم این گوشه را به عیش دو عالم نمی دهیم