شمارهٔ ۱۷۲

از دامن خود دست کشیدیم و گذشتیم از غیر تو مردانه بریدیم و گذشتیم دیدیم گرانی همه از خاک پرستی ست چون شعله سر از خاک کشیدیم و گذشتیم راهی که در او ریگ روان شیشه دل هاست هر گام به صد کعبه رسیدیم و گذشتیم از باغ تمنا که دو رنگی ثمر اوست چوی بوی گل آهسته پریدیم و گذشتیم هر بوالهوسی دامنی از غنچه و گل چید ما دامن از این طایفه چیدیم و گذشتیم با دامن هر غنچه درآویخته صد خار بر طبع هزاران نخلیدیم و گذشتیم در پرده آن نور که پیدا و نهان است پیدا و نهان را همه دیدیم و گذشتیم در باغ هوس میوه صفراشکن است از شاخ طمع دست کشیدیم و گذشتیم در بادیه گاهی که رسیدیم به مجذوب هویی بهم از دور کشیدیم و گذشتیم