شمارهٔ ۱۷۶

پیمانه کش و رند و خراباتی و مستیم تزویر ندانیم همینیم که هستیم چز پیروی پیر مغان در سر ما نیست ما بر سر اقرار همان روز الستیم آن نیست که ما هم به غم تو بنباشیم ما توبه همان روز که کردیم شکستیم با ننگ خودی ذوق ز مستی نتوان یافت گو خلق بدانند که ما باده پرستیم از دل غم بی فایده کردی شد و برخاست آن روز که لب بر لب پیمانه نشستیم بی قطع تعلق نتوان گشت گرفتار عهدی ست که با زلف سمن سای تو بستیم یک عمر پریشان شدن و شاد نشستن آن روز به دام تو فتادیم که رستیم بر ما مفشان دست که ما بی سر و پایان بر دامن لطف تو سراپا همه دستیم درویش میازار که در بندگی شاه مستیم سرافراز به آن قدر که بستیم از صحبت مجذوب چه گل ها که نچیدیم صد بار درست است که ما توبه شکستیم