شمارهٔ ۱۷۸

چشم تر آخر به رویش بی نقاب انداختیم دامن آلوده ای بر آفتاب انداختیم اشک ما را با غبار دل نشاط دیگر است ای خوش آن صندل که ماهم در گلاب انداختیم عقل دوراندیش را دیدیم جز قی چاره نیست این کتاب پر غلط را ما به آب انداختیم هم چو خواب آهوی فیض از چشم مارم کرده بود در کمینش خویشتن را ما با خواب انداختیم باز با صد بی قراری بهر آن یک دانه خال مرغ دل را خوش به دام اضطراب انداختیم بی شکار از حلقه خود دست نگشایند کمند ما سر زلف تو را در پیچ و تاب انداختیم غصه را با خون دل پیوسته بر سر می کشم ای خوش آن افیون که ما هم در شراب انداختیم تیر عاشق در کمین گاه ظفر جز آه نیست صید را ما با دعای مستجاب انداختیم سیر دارد دامن این دشت اما از کنار ما نظر از دور بر موج سرآب انداختیم تا هوای سلطنت مجذوب را بر سر فتاد خویش را بر آستانت بر تراب انداختیم