شمارهٔ ۱۷۹
م مجذوب تبریزی
0
Altın Yaprak
از ریا طرفی نبستم ترک عادت می کنم
می روم در حلقه مستان عبادت می کنم
بهتر از اشک ندامت هیچ استغفار نیست
بعد از این با گریه مستانه طاعت می کنم
کار و بار می فروشان دل به دست آوردن است
می روم تفتیش اربات مروت می کنم
آمدم بر آستانت تا کنم جان را نثار
جان چه باشد آن چه مقدور است خدمت می کنم
بی رخت با ناله آتش در گلستان می زنم
بی قدت سروی که می بینم قیامت می کنم
در خیال لعل می گونت دلم خون می شود
تا نمکدانی به کار این جراحت می کنم
گر کنم گاهی رقیبان را نوازش دور نیست
هم چو مجنون با سگ لیلی محبت می کنم
چون ملایک تا شوم در محفل جان شمع بزم
خویش را پروانه خدام حضرت می کنم
دولت بیدار دل جز دیده بیدار نیست
چشم باز خویشتن را باز دولت می کنم
از گناه خویشتن مجذوب خاطر جمع دار
التماس از پادشاه دین و دولت می کنم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş