شمارهٔ ۱۸۱

ای دل بیا که مژده وصلی شنیده ام روز خوشی به طالع خود باز دیده ام در بزم وصل ناله یقین دل گشاتر است منعم مکن که بلبل هجران کشیده ام پروانه ‎وار روز و شبم در نظر یکی ست بی دوست روشنی ندهد نور دیده ام یک عمر خون گره شده چون لعل در دلم تا مژده ای ز لعل لبت واکشیده ام در سینه داغ نیست که در هم شکفته است از لاله زار عشق تو گل هاست چیده ام با یاد زلف و روی تو واللیل و الضحی است حرزی که در فراق تو بر خود دمیده ام دردت عزیزتر بود از جان و غافلم حق با من است از آن که پر ارزان خریده ام دست دهنده آب به آتش زند مدام ساقی شنیده ای تو ولی بنده دیده ام تنها نه پیش پیر مغان می به از ریاست از مفتیان مدرسه هم وارسیده ام در عشق سید حادثه پستم نمی کند چون کوه در حصار فلک آرمیده ام مجذوب مژده باد که آمد بهار وصل بالیدنی به طالع خود بازدیده ام