شمارهٔ ۱۸۲

هر کجا مستان به آن سرو روان برخورده ایم از جهان گل چیده از بخت جوان برخورده ایم گرد غم از خاطر ما سروقدان می پرند ما به دور فتنه آخرزمان برخورده ایم چون نباشد از پی قامت بلندان چشم ما ما ز شاخ صدره در باغ جنان برخورده ایم سال ها خون خورده ایم از حسرت یاقوت اشک تا شب قدری به این گنج روان برخورده ایم دانه های اشک ما شب ها پریشان گشته است تا به دام طره عنبرفشان برخورده ایم در دیار عشق باشد زندگی با درد یار گر چه ما دل داده ایم اما به جان برخورده ایم عیش درویشان کجا و عشرت شاهان کجا ما به بزم خسرو آیین کسان برخورده ایم خیرخواهی کرده با ما عاملی را خیرخواه آن چه ما را بود در نیت به آن برخورده ایم روز و شب با نشیه مستی تماشا خوش تر است چون به بازی های خوب آسمان برخورده ایم از در پیر مغان هر دم من و مجذوب را دواتی رو داده از بخت جوان برخورده ایم