شمارهٔ ۱۸۴

کو همت مردانه ای تا از تمنا رم کنم چون کار این عالم شود تسخیر آن عالم کنم کو عشق مه رخساره ای کو شوق آتش پاره ای تا با سرشک لاله گون خون در دل عالم کنم کوه زلف آن ماه چکل کو آن بلای دین و دل تا خاطر مجموع را آشفته و درهم کنم کو دولتی تا یار و من مستان شویم اندر چمن او رو نهد بر روی گل من باز بر شب نم کنم کو طوق سیمین غبغبی کو خاتم لعل لبی تا اسم اعظم را روان از نقش آن خاتم کنم گاه از گناهم تنگ دل گاه از عبادت منفعل کو گریه مستانه ای تا هر دو را با هم کنم از داغ لذت می برم ور نه توانم با نفس چون موم سازد سنگ را آن موم را مرهم کنم گر خصم کج سرکش شود یا شعله آتش شود من با خدنگ راستی هم چون کمانش خم کنم هرگز نمیرم گر شبی شیرین کنم کام از لبی دل آب حیوان درکشد من سر جام جم کنم تخت کیان بر باد شد دوران جم از یاد شد جامی بده تا آگهت از جریت رستم کنم شاها نوازش کن مرا تا مجمع خصم تو را سازم پریشان و فنا یا حلقه ماتم کنم تا گشته ام پیشت گدا کی همتم دارد روا تا ناز بر نوشیروان یا خنده بر حاتم کنم گر چند روزی بر جفا صبری بود مجذوب را از دولت غم عیش ها با خاطر خرم کنم