Belki

bir bahardan, belki daha kırmızıydı karanfil belki dondurma yiyen çocuklar vardı az karşıda belki ıslanıyordu istanbuldan daha çok yer altında bir çiçek tohumu belki bir çiğ düşüyordu gözlerine titriyordun belki adını ilk işitince yüzünü kapatıyordu nasırlaşmış elleriyle üşüyen adam belki hep sen olacaksın bir şairin dilinde hep ağlayarak kaçan biraz aşkla yıkanan biraz da ağlayan gözlerinden kirpiklerinden boşanan kirleri temizlerken bir başına tek başına kalan bu adamdan şimdi ucuz satılan sabah karanfilleri vardı çarşı kenarında üşümüş çingene dudağında, ancak gül var denecek kadar işini yapan bir kadında belki hep adını söyleyecek bir adam burda işte tam burda belki hep seni arayacak bu adam