Seni Şiirin Yüreğine Gömüyorum

Sığınağım yapmışken seni yurdum sanmışken Deli gibi sevmişken bakmaya kıyamazken Düşlerimin üstünde tepindin güldün gittin Yazık ki Ey gençliğim! Onun elinde bittin Kurşun gibi sözlerle ruhumu budadın sen Nice vurgunlar yedim denizinde bir bilsen Mutluluğumu çalan eşkâli bilinen yar; Çok taşıdım içimde yordu ruhumu Yıllar Sevgiyi hak etmeyen bir zalimi sevemem Hep seni düşünerek ömrü ziyan edemem Sende bana yer yoksa bende seni silerim Unutmak için seni uğraşlara girerim Dinmeyebilir hemen kalbimde fırtınalar Zamanla unutulur silinir hatıralar İşte seni şiire usulca gömüyorum Ardından bir Fatiha inan okumuyorum Hayatta ilk yenilgim sen değilsin ki Zaten Alışkındır bu yürek med cezire ezelden Gideceğim bu kent'ten toplayıp her şeyimi Başka yerde ararım kaybolan düşlerimi Sevgiden anlamayan ey vefasız ruhsuz yar Unutma bu âlemde senin gibisi çok var Sensiz de yaşanırmış öğretti geçen yıllar Biri sönse de yanar gökte diğer yıldızlar