Îmâ
M Mehmet Şamil
0
Altın Yaprak
mahyama düşen mahşer / örten muamma
sen misin dedi(1) her gece sabahı tetikleyen
fakîr hafızama yenilen kuytu t e v e k k ü l
âvâre baharı sensiz bıraktın
ç ö l buhurunda. çocukluğumuz
terli mavi / bahânemiz yok şimdi
aynaya dön kalbimi ayart
küllenen acıların seyret sersemliğini
a ş k ın soykütüğünde.
matem kokuyor akşam
belki sendin bilemem
ruhumun şifresinde sürgün kalan a n k e b u t
sürükleNdiğim îmâ
kim koydu bu mektubu koynuma
bakar bakar ağlarım yüzüm ipek kozası
söz hazır düş kurulu yine de gelmiyorsun
öyleyse kır kalemi
sonsuz uykumda uğuldasın merakım
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş