Bir Proleterin Çökümü

cızırtıyla açıp kapısını dağın ardına dikti gözlerini Bedran baktı uzun uzun kızıllığına seherin buzdan adam oldu birden yağmur değmemiş bir fidana benzedi buruşturdu alnını yasak kesildi bakışları derinden bir 'ah' çıktı ağzından titredi bamteli ihtiyar kalbinin çıkartıp esmer kuşağından kutusunu bir iflah etmez tütün sardı yürüdü sonra ezberlediği yolda yürüdü epeyce bir vakit sarı saçlı bir tarlaya vardı çömeldi bütün bereketiyle ortasına toprağın 'hey toprak' dedi sustu sonra 'vay' dedi dudakları 'vay' nasıl da geçmişti bu kadar yıl bu dizlerine ağır gelen beden onun muydu onun muydu bu çatlamış toprak gibi yüz bu doyuran eller nerede bıraktı büyüsünü dokunsa ekmek olurdu parmaklarında buğday... hangi emek aldı darbesini bu balyoz bileklerin değdi mi gevrekliğine toprağın filizlenirdi verim şimdi bu verimsiz toprak gibi deltası yüzü şimdi gözlerinin sahili toprağın deprem yüzü anadolunun hangi terörist coğrafyasında tarihin hangi dehlizinde bıraktı o direngen ömrü bir gençlik bu kadar mı ihtiyarlar hani o ay resmetmiş su gibi parıldayan çehresinde incileşen içimlik ter şimdi neden avlak bir ceylan gibi titrer bu ten heyyyy dilsiz toprağa anadilini ezberleten çökümlük proleter hani sen güne sevdalıydın şimdi neden beklenen umut gibi iner akşamlar... ....