Ay Işığından İnsanca Yansımalar (vecizler...2)

♥ Vedalar kıyafetimiz olmaya başlayınca başlar ruhumuzun en derin yerleri üşümeye… ♥ Aşk oynanması en kolay kazanması en zor oyundur... ♥ Sevda, net ve berrak ırmakların okyanusa taşıyacağı gelincikler cennetidir… ♥ Sırrı olmayan camlar, bakışların zırhsız mekanıdır…. ♥ Kader sınav olduğumuz mekandaki şifredir… ♥ Aldanmak, uçurtmasına siyahın en koyu rengi çizilen çocuğun can acısı… ♥ Sabahı uyuttukça ruhumuzda, geceler doğurur güneşe küskün çiçeklerimiz…. ♥ Geç kalanlar ve öfkesinde sorgular büyütenler vuslata ulaşamayacak öyküye imza atarlar… ♥ Sorgular gerçeğe götürürken çizginin dışına da atabilir ruhu… ♥ Geceye taşan sessizliğine soyunandır, sessizliğe teslim olan kendine kaybolandır… ♥ Şiir yaşamın içindeki özü yüreğimizin göğüne değdirmektir…. ♥ Yargısız infazların gölgesinde ağlar güneş… ♥ Saklambaç, gizin içine yaşamı sığdırmaya çalışan ürkek yüreklerin oyunudur… ♥ Nefsini yüreğinde öldüren ruhunu gerçek mekana en iyi hazırlayandır… ♥ Rüzgâr, gidişlerin enkazındakileri kollarında ninni yapan sevdadır… ♥ Parçaları toplamak için önce susmamız ve içimizdeki enkazı kanayan yerimizle onarmamız gerekir ki canımız acıdıkça olgunlaşalım… ♥ Ömrün ayrılık olmayan ormanları ancak güven denizinde kulaç atanlar içindir... ♥ Ben merkezlerinde beslediğimiz renksiz resimler çöl vurgunlarını verir yüreklere...