۱۲ - النوبة الاولى

قوله تعالی و من أظلم و کیست ستمکارتر بر خود ممن افتری علی الله کذبا از آن کس که دروغ نهد بر خدای أو قال أوحی إلی یا گوید که پیغام کردند بمن و لم یوح إلیه شی ء و بوی هیچ پیغام نکرده اند و من قال و از آن کس که گوید سأنزل مثل ما أنزل الله من قرآن فرو فرستم هم چنان که الله فرو فرستاد و لو تری و اگر تو بینی إذ الظالمون فی غمرات الموت آن گه که ستمکاران خویشتن در سکرات مرگ باشند و الملایکة باسطوا أیدیهم و فریشتگان دستها گسترده بایشان بزخم أخرجوا أنفسکم گویند ایشان را که بیرون دهید جانهای خویش الیوم تجزون امروز آن روز است که پاداش دهند شما را عذاب الهون عذاب خواری بما کنتم تقولون علی الله بآنچه میگفتید بر خدای غیر الحق از ناسزا و ناراست و کنتم عن آیاته تستکبرون ۹۳ و از سخنان وی می گردن کشیدید و لقد جیتمونا فرادی بما که آمدید تنها و یگانه آمدید کما خلقناکم أول مرة و چنان که شما را اول آفریدیم چنان آمدید و ترکتم ما خولناکم وراء ظهورکم و به پس باز گذاشتید آنچه شما را داده بودیم از خول و خدم و حشم و ما نری معکم و نمی بینیم با شما شفعاءکم الذین زعمتم آن شفیعان که می گفتید بدروغ أنهم فیکم شرکاء که ایشان در شما بخداوندی انبازان اند لقد تقطع بینکم آن تواصل و تعاطف پیوند و مهر که میان شما بود ببرید و پاره گشت و ضل عنکم ما کنتم تزعمون ۹۴ آنچه میگفتید بدروغ که درین روز شما را فریادرس اند و یار إن الله فالق الحب الله است که شکافنده تخم است و النوی و شکافنده سفال است تا از وی درخت بیرون آید یخرج الحی من المیت و مخرج المیت من الحی می بیرون آرد زنده از مرده و بیرون آرنده مرده است از زنده ذلکم الله آن خداوند شما است الله که آن میکند فأنی تؤفکون ۹۵ از وی شما را چون می برگردانند فالق الإصباح شکافنده روز است از شب و جعل اللیل سکنا و کننده شب جای آرام و الشمس و القمر حسبانا و خورشید و ماه را شماری ساخت ذلک تقدیر العزیز العلیم ۹۶ آن باز انداخته و ساخته اوست که توانایی است دانا و هو الذی جعل لکم النجوم او آنست که شما را ستارگان آفرید لتهتدوا بها تا شما راه برید بآن فی ظلمات البر و البحر در تاریکی دریا و بیابان قد فصلنا الآیات باز گشادیم سخنان خویش و هویدا کردیم لقوم یعلمون ۹۷ ایشان را که میدانند و هو الذی أنشأکم و او آنست که بیافرید شما را من نفس واحدة از یک تن یگانه فمستقر و مستودع آن گه گاه مستودع باشید در صلب پدر بودیعت نهاده گاه در رحم مادر آرام گرفته قد فصلنا الآیات باز گشادیم سخنان خویش و آشکارا کردیم لقوم یفقهون ۹۸ قومی را که می دریاوند و هو الذی أنزل من السماء ماء او آنست که فرو فرستاد از آسمان آبی فأخرجنا به تا بیرون آوردیم بآن نبات کل شی ء رستها از خاک از هر چیز فأخرجنا منه بیرون آوردیم از آن خاک خضرا نباتی سبز نخرج منه می بیرون آریم از آن خوشه سبز حبا متراکبا تخمی بر هم نشسته و در هم رسته و من النخل و از خرما بن من طلعها از مزغ آن قنوان شاخهای سر در آورده دانیة نزدیک بدست چیننده و جنات من أعناب ورزان از انگورها و الزیتون و الرمان و زیتون و انار مشتبها چون هم در رنگ و لون و غیر متشابه و نه چون هم بطعم و ذوق انظروا إلی ثمره درنگرید بمیوه آن إذا أثمر آن گه که میوه آرد و ینعه و بپختن و فرا رسیدن آن إن فی ذلکم لآیات در آن نشانهای پیدا است که کردگار یکتا است لقوم یؤمنون گروهی را که میگروند