۲ - النوبة الاولى

قوله تعالی و لقد آتینا داود و سلیمان علما دادیم داود و سلیمان را علم پیغامبری و دانش دین و قالا و میگفتند ایشان الحمد لله سزاوارای ستایش پاک نیکو خدای را الذی فضلنا آن خدای که فضل داد ما را و افزونی علی کثیر من عباده المؤمنین ۱۵ بر افزونی از بندگان گرویده خویش و ورث سلیمان داود میراث برد سلیمان از داود پیغامبری و پادشاهی و قال و گفت سلیمان یا أیها الناس علمنا منطق الطیر ای مردمان ما را سخن مرغان در آموختند و أوتینا من کل شی ء و ما را هر چیز که در و اید بدادند إن هذا لهو الفضل المبین ۱۶ این افزونی نیکویی است از الله بر من آشکارا و حشر لسلیمان جنوده بینگیختند و با هم آوردند سلیمان را سپاهها و لشکرهایی من الجن و الإنس و الطیر از پریان و مردان و مرغان فهم یوزعون ۱۷ و ایشان را همه از نافرمانبرداری می بازداشتند حتی إذا أتوا علی واد النمل تا هنگام برگذشت بر رودکده مورچه قالت نملة گفت سالار آن لشکر مورچه یا أیها النمل ادخلوا مساکنکم ای مورچگان در روید در جایگه های خویش لا یحطمنکم سلیمان و جنوده شما را فرو نشکنند سلیمان و سپاه او و هم لا یشعرون ۱۸ و ایشان بی آگاه که ندانند فتبسم ضاحکا من قولها بخندید سلیمان که سخن آن مورچه او را شگفت آمد و نیکو و قال رب و گفت خداوند من أوزعنی أن أشکر نعمتک التی أنعمت علی ما را باز دار از ناسپاسی تا آزادی آن نیکوکاری تو کنم که با من کردی و علی والدی و با پدر و مادر من و أن أعمل صالحا ترضاه و تا کردار نیکو کنم که بپسندی آن را و أدخلنی برحمتک و در آر مرا برحمت خویش فی عبادک الصالحین ۱۹ و در بندگان شایستگان خویش