۲۴ - النوبة الاولى

قوله تعالی قد خلت گذشت و بود من قبلکم پیش از شما سنن نهادهای روزگار فسیروا فی الأرض بروید در زمین و بر رسید فانظروا بنگرید و برسید کیف کان عاقبة المکذبین ۱۳۷ چون بود سرانجام ایشان که پیغامهای من دروغ شمردند و رسانندگان مرا استوار نگرفتند هذا بیان للناس این بیان کردن و پیدا آوردنی است مردمان را و هدی و راه نمونی و موعظة و پندی للمتقین ۱۳۸ پرهیزگاران را و لا تهنوا و سست مگردید و لا تحزنوا و اندوهگین مبید و أنتم الأعلون و شما آخر برترید و غالب آیید إن کنتم مؤمنین ۱۳۹ چنین کنید و چنین دانید اگر گرویدگانید إن یمسسکم قرح اگر بشما رسید امروز خستگی فقد مس القوم رسید بآن قوم قرح مثله خستگی هم چنان که بشما رسید و تلک الأیام و این روزگار آنست نداولها بین الناس که میگردانیم آن را میان مردمان بر دول و لیعلم الله الذین آمنوا و تا خدای بیند که مؤمنان براستی و درستی که اند و یتخذ منکم شهداء و تا از شما گروهی شهیدان کند و الله لا یحب الظالمین ۱۴۰ و خدای دوست ندارد کافران و ستمکاران را و لیمحص الله الذین آمنوا و تا پاک کند و بشوید مؤمنان را بآنچه بایشان رسید و یمحق الکافرین ۱۴۱ و ناچیز و تباه کند کافران را أم حسبتم أن تدخلوا الجنة پنداشتید که در بهشت شوید و لما یعلم الله و نیز بندید الله الذین جاهدوا منکم ایشان را که باز کوشند بتن و مال با دشمنان وی از شما که اند و یعلم الصابرین ۱۴۲ و بندید که شکیبایان از شما که اند و لقد کنتم تمنون الموت و شما بآرزو میخواستید مرگ بر شهادت من قبل أن تلقوه پیش از آنچه دیدید در احد فقد رأیتموه آن گه آنچه میخواستید دیدید و أنتم تنظرون ۱۴۳ و بچشم خود فرا آرزوی خود مینگرید