۳ - النوبة الاولى

قوله تعالی یا أیها الذین آمنوا ای ایشان که بگرویدید استجیبوا لله و للرسول پاسخ نیکو کنید خدا و رسول را إذا دعاکم آن گه که شما را خواند لما یحییکم چیزی را که شما را زنده کند و اعلموا و بدانید أن الله یحول بین المرء و قلبه که خدای میان مرد و دل اوست و أنه إلیه تحشرون ۲۴ و بدانید که شما را انگیخته با او خواهند برد و اتقوا فتنة و بپرهیزید از فتنه لا تصیبن الذین ظلموا منکم خاصة کی نه راست به گناه کار افتد و ببدان از شما و اعلموا و بدانید أن الله شدید العقاب ۲۵ که الله سخت گیر است و اذکروا و یاد دارید و یاد کنید إذ أنتم قلیل آن گه که شما اندک بودید مستضعفون فی الأرض زبون گرفتگان بودید در زمین تخافون می ترسیدید همواره أن یتخطفکم الناس که مردمان شما را بربایند فآواکم شما را جایگاه ساخت و أیدکم بنصره و شما را پیروزی داد بیاری دادن خویش و رزقکم من الطیبات و شما را روزی داد از خوشیها لعلکم تشکرون ۲۶ تا مگر آزادی کنید یا أیها الذین آمنوا ای گرویدگان لا تخونوا الله و الرسول کژ مروید با خدای و رسول و تخونوا أماناتکم و در امانتها شما خیانت مکنید و أنتم تعلمون ۲۷ و شما میدانید و اعلموا و بدانید أنما أموالکم و أولادکم فتنة که فرزندان شما و سود زیانهای شما آزمایش اند بنزدیک شما و أن الله عنده أجر عظیم ۲۸ و بدانید که مزد بزرگوار بنزدیک الله است یا أیها الذین آمنوا ای گرویدگان إن تتقوا الله اگر از خشم و عذاب خدای بپرهیزید یجعل لکم فرقانا شما را جدای سازد و یکفر عنکم سییاتکم و ناپیدا کند و بسترد از شما گناهان شما و یغفر لکم و بیامرزد شما را و الله ذو الفضل العظیم ۲۹ و الله با فضل بزرگوار است و إذ یمکر بک الذین کفروا و آن گه که سازها ساختند کافران ترا لیثبتوک تا ترا ببندند و استوار کنند أو یقتلوک یا ترا بکشند أو یخرجوک یا ترا از شهر بیرون کنند و یمکرون و در نهان می سازند و یمکر الله و الله در نهان می سازد و الله خیر الماکرین ۳۰ و الله به سازتر همه سازندگان است و إذا تتلی علیهم آیاتنا و آن گه که بر ایشان خوانند سخنان ما قالوا قد سمعنا گویند شنیدیم لو نشاء لقلنا مثل هذا اگر ما خواهیم همچنین گوییم إن هذا إلا أساطیر الأولین ۳۱ نیست این مگر افسانه و داستان پیشینیان و إذ قالوا اللهم و آن گه گفتند خدایا إن کان هذا هو الحق من عندک اگر راست است از نزدیک تو فأمطر علینا حجارة من السماء بر ما سنگ بار از آسمان أو ایتنا بعذاب ألیم ۳۲ یا بما عذابی آر دردنمای