۴ - النوبة الاولى

قوله تعالی و الذین هاجروا فی الله ایشان که از خان و مان ببریدند از بهر خدای من بعد ما ظلموا پس آنک بر ایشان بیدادها کردند لنبوینهم فی الدنیا حسنة ایشان را جای سازیم درین جهان جای سخت نیکو و لأجر الآخرة أکبر و مزد آخرت و پاداش آن جهان مه لو کانوا یعلمون ۴۱ اگر دانندی الذین صبروا ایشان که شکیبایی کردند و علی ربهم یتوکلون ۴۲ و توکل بر الله دارند و کار باو سپارند و ما أرسلنا من قبلک و نفرستادیم پیش از تو إلا رجالامگر مردانی نوحی إلیهم بایشان پیغام می آمد فسیلوا أهل الذکر اهل تورات و انجیل را بپرسید إن کنتم لا تعلمون ۴۳ اگر نمیدانید بالبینات و الزبر بپیغامهای روشن و نامه ها و أنزلنا إلیک الذکر و فرو فرستادیم بتو ذکر لتبین للناس تا باز نمایی مردمان را و بیان کنی ما نزل إلیهم معانی آنچ فرو فرستاده آمد بایشان و لعلهم یتفکرون ۴۴ و تا در اندیشند أ فأمن الذین مکروا السییات ایمن می باشند ایشان که بدیها می ورزند أن یخسف الله بهم الأرض که الله فرو برد ایشان را در زمین أو یأتیهم العذاب من حیث لا یشعرون ۴۵ یا بایشان آید عذاب از جایی که نمی دانند أو یأخذهم فی تقلبهم یا ایشان را فرا گیرد در آمد شدن ایشان فما هم بمعجزین ۴۶ که نتوانند که ازو بیش شوند أو یأخذهم علی تخوف یا فرا گیرد ایشان را بر روز بتری فإن ربکم لرؤف رحیم ۴۷ پس خداوند شما خداوندی بخشاینده است سخت مهربان أ و لم یروا نمی نگرند إلی ما خلق الله من شی ء بهر چیز که خدای آفرید که آن را شخص است یتفیؤا ظلاله که چون میگردد سایه های آن عن الیمین و الشمایل از راست و از چپ سجدا لله سجود کننده الله را و هم داخرون ۴۸ و آن وی را گردن نهاده و خویشتن افکنده خوار و لله یسجد و خدای را سجود می کنند ما فی السماوات و ما فی الأرض هر چه در آسمانها چیز است و در زمینها من دابة از هر چمنده ای و رونده ای و الملایکة و فریشتگان همه و هم لا یستکبرون ۴۹ و ایشان از پرستش او سر نمی کشند یخافون ربهم من فوقهم می ترسند از خداوند خویش که زبر ایشانست و یفعلون ما یؤمرون ۵۰ و می کنند آنچ ایشان را فرمایند