النوبة الاولى

قوله تعالی بسم الله الرحمن الرحیم بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان القارعة ما القارعة روز رستاخیز روز بر کوبنده و چه بر کوبنده و ما أدراک ما القارعة ۲ و تو چه دانی که آن چه بر کوبنده است یوم یکون الناس کالفراش المبثوث ۳ آن روز که مردمان از هول رستاخیز چون پروانه باشند افکنده و پراکنده و تکون الجبال کالعهن المنفوش ۴ و کوه ها چون پشم زده در هوا شده فأما من ثقلت موازینه ۶ هر که گران آید ترازوی او فهو فی عیشة راضیة ۷ او در عیشی است که پسندد آن را و أما من خفت موازینه ۸ و اما آن کس که ترازوی او سبک آید فأمه هاویة ۹ نگونسار ماند و باز گشت او با دوزخ و ما أدراک ما هیه ۱۰ و تو چه دانی که دوزخ چیست نار حامیة ۱۱ آتشی بغایت تف رسیده