النوبة الاولى

قوله تعالی بسم الله الرحمن الرحیم بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان اقرأ باسم ربک برخوان نام خداوند خویش الذی خلق ۱ آنکه آفریده آفریده خلق الإنسان من علق ۲ بیافرید مردم را از خون بسته اقرأ برخوان و ربک الأکرم ۳ و خداوند تو آن نیکوکار الذی علم بالقلم ۴ او که در آموخت بقلم علم الإنسان ما لم یعلم ۵ در آموخت در مردم آنچه مردم ندانست کلا حقا إن الإنسان لیطغی ۶ أن رآه استغنی ۷ که مردم نافرمان شود چون بی نیاز شود إن إلی ربک الرجعی ۸ با خداوند تو است بازگشت أ رأیت الذی -می بینی این مرد- ینهی ۹ عبدا إذا صلی ۱۰ که می باز زند  رهی را که  می نماز کند أ رأیت إن کان علی الهدی ۱۱ چه بینی ورین مرد را که براه راست است أو أمر بالتقوی ۱۲ و پرهیزیدن میفرماید از ناصواب و بدی أ رأیت إن کذب و تولی ۱۳ بینی ای محمد ورین  مرد دروغ زن میگیرد می   برگردد أ لم یعلم بأن الله یری ۱۴ نمی داند که الله می بیند کلا او دروغ می پندارد و دروغ نیست- لین لم ینته -اگر او ازین نگرست باز نه ایستد- لنسفعا بالناصیة ۱۵ فرماییم تا گیرند موی پیش سر او ناصیة کاذبة خاطیة ۱۶ موی پیشانی دروغ زن بدکار فلیدع نادیه ۱۷ گوی یاران و قوم خویش خود را خوان سندع الزبانیة ۱۸ تا ما فریشتگان عذابگر خوانیم کلا نه سزاست که او را فرمان برندلا تطعه -او را فرمان مبر- و اسجد و اقترب ۱۹ نماز کن و نزدیک آی