بخش ۱۶۶ - ۵۲ - ‏النوبة الاولى

قوله تعالی لیس علیک هداهم بر تو نیست راه نمودن ایشان و لکن الله یهدی من یشاء لکن خدای راه نماید او را که خواهد و ما تنفقوا من خیر و هر چه نفقت کنید از مال فلأنفسکم آن خود را میکنید و ما تنفقون إلا ابتغاء وجه الله و نفقت مکنید مگر خواستن وجه خدای را و ما تنفقوا من خیر یوف إلیکم و هر چه نفقت کنید از مال پاداش آن بتمامی بشما رسانند و أنتم لا تظلمون ۲۷۲ و از آن چیزی کاسته و باز گرفته نماند از شما للفقراء درویشانراست آن صدقات و زکاة الذین أحصروا فی سبیل الله آن درویشان که از خان و مان و فرزندان خود بازداشته مانده اند در سبیل خدا لا یستطیعون ضربا فی الأرض نمی توانند بازرگانی را و روزی جستن را در زمین رفتن یحسبهم الجاهل أغنیاء کسی که ایشان را نشناسد پندارد که ایشان بی نیازانند من التعفف از آنک نیاز پیدا نکنند و از مردمان چیزی نخواهند تعرفهم بسیماهم که درنگری بایشان بشناسی ایشان را بنشان و آسای ایشان لا یسیلون الناس إلحافا از مردمان چیزی نخواهند بالحاح و ما تنفقوا من خیر و آنچه نفقت کنید از مال فإن الله به علیم ۲۷۳ خدای بآن داناست الذین ینفقون أموالهم ایشان که نفقت میکنند مالهای خویش باللیل و النهار بشب و بروز سرا و علانیة پنهان و آشکارا فلهم أجرهم عند ربهم ایشانراست مزد ایشان بنزدیک خداوند ایشان و لا خوف علیهم و لا هم یحزنون ۲۷۴ و بیم نیست بر ایشان فردا و نه اندوهگن باشند الذین یأکلون الربا ایشان که ربوا میخورند لا یقومون نخیزند از گور خویش إلا کما یقوم الذی یتخبطه الشیطان مگر چنانک آن کس خیزد که دیو زند او را بدست و پای خود من المس از دیوانگی ذلک بأنهم قالوا ایشان را آن بآنست که گفتند إنما البیع مثل الربا ستد و داد همچون ربوا است و أحل الله البیع و نه چنانست که گفتند که الله بیع حلال کرد و حرم الربا و ربوا حرام کرد فمن جاءه موعظة من ربه هر که بوی آید پندی از خداوند وی فانتهی و از آن کرد بد که میکند باز شود فله ما سلف ویراست آنچه گذشت و ربوا که خورد و أمره إلی الله و کار وی با خداست و من عاد و هر که باز گردد بآن فأولیک أصحاب النار ایشان آتشیانند هم فیها خالدون ۲۷۵ ایشان در آن جاویدان یمحق الله الربا ناپیدا میکند الله مال را بربوا و یربی الصدقات و می افزاید مال را بصدقات و الله لا یحب کل کفار أثیم ۲۷۶ و الله دوست ندارد هر ناسپاسی بزه کار إن الذین آمنوا ایشان که بگرویدند و عملوا الصالحات و کارهای نیک کردند و أقاموا الصلاة و بپای داشتند نماز را بهنگام خویش و آتوا الزکاة و بدادند زکاة از مال خویش لهم أجرهم عند ربهم ایشانراست مزد ایشان بنزدیک خداوند ایشان و لا خوف علیهم و لا هم یحزنون ۲۷۷ و فردا بر ایشان بیم نه و نه اندوهگن باشند یا أیها الذین آمنوا ای ایشان که بگرویدند اتقوا الله به پرهیزید از خشم و عذاب خدای و ذروا ما بقی من الربا و بگذارید آنچه ماند در دست شما از ربوا إن کنتم مؤمنین ۲۷۸ اگر گرویدگانید فإن لم تفعلوا ار بس نکنید و باز نه ایستید فأذنوا بحرب من الله و رسوله آگاه باشید بجنگی از خدای و رسول و إن تبتم و اگر توبه کنید فلکم رؤس أموالکم شما راست سرمایهای شما لا تظلمون نه شما کاهید و لا تظلمون ۲۷۹ و نه از شما کاهند و إن کان ذو عسرة و اگر افام داری بود یا ناتوانی و دژوار حالی و تنگ دستی فنظرة إلی میسرة درنگ باید داد وی را تا تواند که آسان باز دهد افام و أن تصدقوا و اگر آنچه بر آن ناتوان دارید بوی بخشید خیر لکم خود به بود شما را إن کنتم تعلمون ۲۸۰ اگر دانید