بخش ۴۰ - ۱۲ - النوبة الاولى

قوله تعالی أ و لا یعلمون نمیدانند ایشان أن الله یعلم که الله میداند ما یسرون آنچه نهان میدارند و ما یعلنون ۷۷ و آنچه آشکارا میکنند و منهم أمیون و هست از جهودان قومی که نویسنده نه اند لا یعلمون الکتاب توریة ندانند از نوشته إلا أمانی مگر چیزی خوانند از فراشنیده و إن هم إلا یظنون ۷۸ و نیستند مگر بر پنداره که می پندارند و گمان می برند فویل للذین ویل ایشان را یکتبون الکتاب بأیدیهم که نوشته می نویسند بدست خویش ثم یقولون و آن گه میگویند هذا من عند الله این از نزدیک خداست عز و جل لیشتروا به ثمنا قلیلا تا بفروختن حق به بهای اندک می خرند فویل لهم ویل ایشان را مما کتبت أیدیهم از آن دروغ که می نویسند بدست خویش و ویل لهم مما یکسبون ۷۹ و ویل ایشان را از آنچه میستانند از رشوت و قالوا لن تمسنا النار و گفتند که نرسد بکسی از ما آتش دوزخ فردا إلا أیاما معدودة مگر روزی چند شمرده قل پاسخ کن ایشان را و گوی أتخذتم عند الله عهدا نزدیک الله پیمانی گرفته دارید فلن یخلف الله عهده اگر دارید الله عهد خود را خلاف نکند أم تقولون علی الله ما لا تعلمون یا بر خدای عز و جل چیزی می گویید که ندانید بلی من کسب سییة آری هر که بدی کند و أحاطت به خطییته و در آید گرد بر گرد وی گناه وی فأولیک أصحاب النار ایشانند که دوزخیانند هم فیها خالدون ۸۱ ایشان جاوید در آنند و الذین آمنوا و ایشان که بگرویدند و رساننده را استوار گرفتند و عملوا الصالحات و نیکیها کردند أولیک أصحاب الجنة ایشانند که بهشتیان اند هم فیها خالدون ۸۲ ایشان در آن بهشت جاودانند و إذ أخذنا میثاق بنی إسراییل و عهد گرفتیم و پیمان ستدیم از فرزندان یعقوب لا تعبدون إلا الله که تا نپرستید جز از الله و بالوالدین إحسانا و پدر و مادر را نوازند و با ایشان نیکویی کنند و ذی القربی و با خویشان و نزدیکان و الیتامی و با کودکان پدر مردگان و المساکین و با درویشان و قولوا للناس حسنا و مردمان را نیکویی گویید و أقیموا الصلاة و نماز بهنگام بپای دارید و آتوا الزکاة و زکاة مال خویش بدهید ثم تولیتم پس از آن وصیت که شما را کردیم برگشتید إلا قلیلا منکم مگر اندکی از شما و أنتم معرضون ۸۳ و از وفا روی گردانیدید