بخش ۴۶ - ۱۴ - النوبة الاولى

قوله تعالی و لما جاءهم کتاب و چون بایشان آمد نامه من عند الله از نزدیک خداوند مصدق استوار گیر و گواه لما معهم توریة را که با ایشانست و کانوا من قبل و ایشان جهودان از پیش ما یستفتحون می نصرت خواستند برسول خدا علی الذین کفروا بر دشمنان خویش که کافران بودند فلما جاءهم ما عرفوا چون بایشان آمد آنچه شناختند کفروا به بوی کافر شدند فلعنة الله علی الکافرین پس اکنون لعنت خدا بر کافران بیسما اشتروا به أنفسهم ببد چیزی خویشتن بفروختند أن یکفروا که کافر میشوند بما أنزل الله بآنچه فرو فرستاده الله بغیا حسد را أن ینزل الله من فضله می فرو فرستد از فضل خویش علی من یشاء من عباده بر آن که خواهد از رهیگان خویش فباؤ بغضب خویشتن را بخشم خدای آوردند و بخشم وی باز گشتند علی غضب خشمی بر خشمی و للکافرین عذاب مهین و کافرانراست عذابی خوار کننده و إذا قیل لهم و چون ایشان را گویند آمنوا بگروید بما أنزل الله بآنچه الله فرو فرستاد قالوا بجواب گفتند نؤمن بما أنزل علینا ایمان بدان آریم که بر ما فرستادند و یکفرون و کافر میشوند بما وراءه بهر چه جز زان است و هو الحق و آنچه ایشان را و از آن خواندند راست است و درست مصدقا لما معهم استوار گیر و گواه آنچه با ایشان است از توریة قل رسول من گوی ایشان را فلم تقتلون أنبیاء الله چرا پیغامبران الله را می کشید من قبل از پیش ما إن کنتم مؤمنین اگر بفرستاده من گرویدگانید و لقد جاءکم موسی بدرستی که آمد بشما موسی بالبینات با پیغامهای روشن و نشانهای راست ثم اتخذتم العجل پس آن گه گوساله را بخدایی گرفتید من بعده پس غایب شدن موسی و رفتن وی به طور و أنتم ظالمون و شمااید بچنان ستم بر خود ستمکاران و إذ أخذنا میثاقکم و پیمان ستدیم از شما و رفعنا فوقکم الطور و کوه زبر شما برداشتیم خذوا ما آتیناکم گفتیم بگیرید آنچه شما را دادیم بقوة بعزم راست و تصدیق درست و اسمعوا و پیغام نیوشید و پذیرید قالوا سمعنا گفتند شنیدیم و عصینا و نافرمان شدیم و أشربوا فی قلوبهم و در دلهای ایشان دارند العجل دوستی گوساله بکفرهم از کافر دلی ایشان قل رسول من گوی بیسما یأمرکم به إیمانکم به بد چیزی میفرماید ایمان شما را إن کنتم مؤمنین اگر بفرستاده ما گرویدگانید