شمارهٔ ۳۰۴

همانا در میان با غیر حرف قتل من داری که سویم گوشه چشمی دراثنای سخن داری چه بد کردم که واگردانمش من کیستم باری که از کین هر زمان اندیشه ای با جان من داری به یکبار از درون آزردگان خار در بستر مباش آسوده دل هر چند گل در پیرهن داری هنوز ای دل نه ای نومید از پرسیدنش گویا که در اثنای جان دادن امید زیستن داری ازان زلف سیه پوش تو شد چون حلقه ماتم که از دلها مصیبت خانه ها در هر شکن داری به وقت گفت وگویم روی برتابی و من خود را دهم تسکین که شاید گوش برآواز من داری ز تنها ماندگی ها این فراغت یافتی میلی که اکنون با غمش هم خوابگی ها در کفن داری