شمارهٔ ۱۲۲

که دهد مرا نشانی ز تو ای نگار جانی که نشان هر نشانی است نشان بی نشانی نه ز صورت تو رسمی نه ز معنی تو اسمی که برون ز هر خیالی و فزون ز هر گمانی بتو ای یگانه دلبر که شود دلیل و رهبر نه ترا به حسن مانند و نه در کمال ثانی مگر آنکه شعلۀ روی تو سوز دل نشاند بتجلی تو بینند جمال لن ترانی بکدام سعی و کوشش به تو می توان رسیدن مگر آنکه چهره بگشایی و سوی خود کشانی نه به جد و جهد مردی به مراد خود رسیدم نه ز احتمال هجران به وصال خود رسانی نه مرا مجال درگاه تو تا بسر بیایم نه تو آمدی که تا سر فکنم بمژدگانی من و حسرت تو خوردن من و از غم تو مردن چه در از غمت نیاسود چه سود زندگانی من و آتش فراقت من و سوز اشتیاقت که توان ز جان گذشتن نتوان ز یار جانی چه خوش است صبر بلبل به امید صحبت گل من و بعد از این تحمل تو و هرچه می توانی دل مفتقر ز خونابۀ غصۀ تو سر خوش ز تو درد عین درمان و غم تو شادمانی