شمارهٔ ۱۲۳

صنما به جان نثاران ز چه رو نظر نداری ز رسوم دلبری هیچ مگر خبر نداری سر ما و شور عشقت دل ما و نور عشقت خبر از ظهور عشقت چکینم اگر نداری عجب است تند خویی ز توایکه خوبرویی تو مگر بدین نکویی هنر دگر نداری جگرم ز آتش عشق کباب شد ولیکن تو ز ناز و کبریایی هوس جگر نداری سر عاشقان ز سودای تو بر بدن گران است تو ز بسکه سر گرانی نظری بسر نداری بدر تو سر سپردم به امید سرپرستی تو چرا تفقدی از من در بدر نداری چه غبار راه سر گرد شدم بگرد کویت چه نسیم در گذشتی و به من گذر نداری شب غم دراز و از دامن دوست دست کوته چه شب است ای شب تیره مگر سحر نداری ره عشق مفتقر می طلبد تن بلاکش تو به این شکستگی طاقت این سفر نداری