شمارهٔ ۱۲۶

دارم ای دوست ز بیداد تو فریاد بسی چه کنم چون نبود دادگر دادرسی بخت آشفته نخفته است که گردد بیدار مرده هرگز نشود زنده به بانگ جرسی طبع افسرده و دل مرده و تن آزرده بار الها برسانم به مسیحانفسی ای به بازیچه ز اقلیم حقیقت شده دور جهد کن تا که به مردان طریقت برسی مرغ گلزار بهشتی تو بزن بال و پری تا به کی شیفته دانه و آب و قفسی طوطی عالم اسراری و شیرین گفتار حیف باشد که تو با زاغ و زغن هم نفسی تا به کی سر به گریبان طبیعت داری چند در دامنۀ دام هوا و هوسی مفتقر سایۀ سلطان هما را بطلب ورنه در مرحله عشق کم از خرمگسی