شمارهٔ ۸۲

عاکفان حرمت قبلۀ اهل کرمند واقف از نکتۀ سر بستۀ لوح و قلمند خاکساران تو ماه فلک ملک حدوث جان نثاران تو شاه ملکوت قدمند خرقه پوشان تو تشریف ده شاهانند درد نوشان تو ایینه گر جام جمند بندگان تو ز زندان هوا آزادند در کمند تو و آسوده ز هر بیش و کمند جانب اهل طریقت به حقارت منگر زانکه در بادیۀ معرفت اول قدمند گرچه شورید و ژولیده و بی پا و سرند لیک در عالم جان صاحب طبل و علمند ناوک غمزۀ من بر دل این غمزدگان زانکه این سلسله صید حرم و محترمند نام نام آور این طایفه را میمون دان زانکه در دفتر ایجاد مبارک قدمند مفتقر دست تو و دامن آنان که همه خضرجانند و مسیحانفس و روح دمند