شمارهٔ ۱۳۰

از دم باد صبا بوی کسی می آید من و فریاد که فریادرسی می آید خیزد از ما چه درین دام که بی یاری عشق کی ز سیمرغ تلاش مگسی می آید کار عشاق تو در عشق همین سوختنست چه در آتش دگر از مشت خسی می آید نیست در طالع مرغ دل ما آزادی هر نفس ناله آواز قفسی می آید در رهت بی خبر از حال دلم لیک به گوش ناله زاریم از باز پسی می آید در هوای شکرت به که پرافشان نشویم کی ترا رحم به حال مگسی می آید خسته عشقم و خاموش نگردم ز فغان می کنم ناله ز من تا نفسی می آید آورد یاری اشکم چه به کویت گویی که به بحر از مدد سیل خسی می آید مخور از بخت سیه غم که ز دور مه و مهر شب بسی می رود و روز بسی می آید در ره عشق کسی نشنود آواز کسی گاهی از دور صدای جرسی می آید عشق آن شاهسواریست که بی تحریکش کی درین عرصه به جولان فرسی می آید خوش دلم می تپد از شوق همانا مشتاق پیکی امشب ز سر کوی کسی می آید