شمارهٔ ۱۷۶

از باد زلف تو چو شکن درشکن شود یارب مباد اینکه دلم بی وطن شود باید ز عشق قوت بازو نه هر کسی کافتاد تیشه ای بکفش کوهکن شود عشقم رهاند از غم دنیا که دیده است داغ نوی که مرهم داغ کهن شود عمریست تلخ کامم ازین حسرت و نشد یکبوسه قسمتم ز تو شیرین دهن شود جز عجز ناید از من و جز سرکشی ز یار گرمن توانم او شوم او نیز من شود غافل مشو ز مرک که خیاط دهر دوخت بهر که جامه ای که نه آخر کفن شود زآن رفتم از درت که مبادا ز ناله ام عشرت سرای کوی تو بیت الحزن شود زاهد مخوان ز کفر بدینم که شد چو وقت دستی که بت تراش بود بت شکن شود مشتاق رفت آخر از آن کو ز جور غیر نالان چو بلبلی که برون از چمن شود