شمارهٔ ۱۸۳

جهان را سیل اشکم گر برد ویرانه ای کمتر وگر نگذارد از من هم اثر دیوانه ای کمتر مخور تا عاشقان هستند خون غیر را ظالم ازین صهبا که نوشی دمبدم پیمانه ای کمتر در آن محفل که هرکس از جدایی قصه گوید نیاید در میان گر حرف وصل افسانه ای کمتر مرا خواندی و راندی غیر را شادم که در بزمت شد آخر آشنایی بیشتر بیگانه ای کمتر منم بیخانمان تنها ز عشاق تو و گویم که از صدخانه در کوی ملامت خانه ای کمتر دلم دارد هزار آشفتگی ز آرایش جعدت زند مشاطه گو امشب به زلفت شانه ای کمتر دل مشتاق صد تخم غم از عشق بتان دارد گرش تخم غم دنیا نباشد دانه ای کمتر