شمارهٔ ۱۹۷

دل زارم به این زاری که می نالد ز آزارش دل خارا شود خون شنود گر ناله زارش چه باکم از شکست بال و پر در قید صیادی که آزادی نخواهد از قفس مرغ گرفتارش بر آن گلبن به امید چه مرغی آشیان بندد که خون عندلیبی می چکد از نوک هر خارش فکنده در سواد اعظمی عشقم که از ظلمت گریزد مهر و مه از روز تاریک و شب تارش فغان کافکنده در دارالشفایی عشق رنجورم که دایم در سراغ شربت مرگست بیمارش فروغ مهر می جویم از آن مه ساده لوحی بین که با اهل وفا هرگز نباشد جز جفاکارش چسان خونم نریزد کز شراب ناز چشم او سیه مستی ست خنجر بر کف مژگان خونخوارش ننالد بلبل آزرده دل چون در گلستانی که فرق از هم ندارد در دل آزاری گل و خارش چنان مشتاق رست از قید دین در دام کفر آخر که نه باشد خیال سبحه اش نه فکر زنارش