شمارهٔ ۲

م مشتاق اصفهانی
0 Altın Yaprak
باز سرگرم تر از رقص شرر می آیی شعله سان بر زده دامن به کمر می آیی عرق آلوده تر از لاله تر می آیی رخ برافروخته دیگر به نظر می آیی از شکار دل گرم که دگر می آیی گل بدین رنگ ز گلزار نیاید بیرون مهر از طالع انوار نیاید بیرون ماه از جیب شب تار نیاید بیرون از صدف گوهر شهوار نیاید بیرون به صفایی که تو از خانه به در می آیی محو رخسار تو ای ماه جبین نیست که نیست بنما لعل تر از زیر نگین نیست که نیست در رهت باخته جان و دل دین نیست که نیست کشته ناز تو بر روی زمین نیست که نیست که چو خورشید تو با تیغ و سپر می آیی بسکه از بزم تو ای شوخ بلا حیرانم خبرم نیست که چون محو و چرا حیرانم همچو آیینه ندانم بکجا حیرانم این لطافت که ترا داده خدا حیرانم که چسان اهل نظر را بنظر می آیی چند بینم دل شوریده گرفتار ترا جان غم سوخته میخواست چه بسیار ترا کیست کاورد بدین شوخی رفتار ترا می چکد آب حیات از گل رخسار ترا چشم بد دور که خوش تازه و تر می آیی زهره کیست بسوی تو تواند دیدن یکنظر روی نکوی تو تواند دیدن سر کرا در سرکوی تو تواند دیدن کیست گستاخ که سوی تو تواند دیدن که عرقناک ز آیینه بدر می آیی صبر با جان کسی لطف کلامت نگذاشت تاب در هیچ دلی زلف چو شامت نگذاشت هیچ مرغی بچمن جذبه دامت نگذاشت اثر ازدین و دل و هوش خرامت نگذاشت دگر از خانه بامید چه در می آیی خواستم پرتوی از روی چو ماهت گیرم پیشم آیی و سر زلف سیاهت گیرم کی توانم که در آغوش گمانت گیرم من به یک چشم کدامین سر راهت گیرم که تو در جلوه بصد راهگذر می آیی میکند محرمی آیینه و ناشاد ترا چشم بد دور حیا روز فزون باد ترا گرچه تر دامنیم غیر نشان داد ترا می رود دامن پاک صدف از یاد ترا که در آغوش من ای صاف گهر می آیی مکن ای گلشن خوبی ز تو با حسن و جمال منه بر روی من خسته در باغ و وصال مردم از حسرت آغوش تو ای شوخ غزال وحشت از صحبت عشقم مکن ای تازه نهال کر ز پیوند نکوتر بثمر می آیی گاه جز خنده بر و برگ دگر نیست ترا از حیا گاه در آیینه نظر نیست ترا غیر نیرنگ و فسون کارد گر نیست ترا چه عجب عاشق یک رنگ اگر نیست ترا که تو هر دم بنظر رنگ دگر می آیی نوبهار است و چمن رشک چراغان گردید مشعل لاله دگر بار فروزان گردید بلبل گلشن تصویر غزلخوان گردید ثمر از سرو و گل از بید نمایان گردید کی تو ای سرو گل اندام ببر می آیی از دل سوخته ام بوی کبابی مانده است در ته ساغر جان جرعه شرابی مانده است با تو در زیر لبم نیم جوانی مانده است از حیاتم نفسی پا برکابی مانده است می رود وقت ببالینم اگر می آیی غسل از آب رخ فیض چمن می باید بیش از بوی گل تازه کفن می باید اولین گام به فردوس وطن می باید جان من در عوض جان کهن می باید هرکه را در دم آخر تو بسر می آیی در سر کوی تو ای ماه بخوبی شایع عمر بگذشت و نشد مهر جمالت طالع از کجا باز شود جان بفدایت مانع گشت خورشید جهانتاب ز مغرب طالع کی تو ای سنگدل از خانه بدر می آیی ای ز رخسار تو گلهای چمن در آزرم مهر در کار به قربان تو رفتن سرگرم نشد از گرمی صهبا دل سنگین تونرم برنیاید مه رویت بلی از پرده شرم کی دگر از ته این ابر بدر می آیی در گلزار اگر بر رخ ما بند شود بلبل شیفته ما بچه خورسند شود دل چرا بیهده در دام تو پابند شود بچه امید کسی از تو برومند شود نه بزاری نه بزور و نه بزر می آیی ای غم عشق تو هر کشور دلها والی اختر حسن تو مشهور به فرخ فالی صبح دیدار تو سرمایه صدخوشحالی آنقدر باش که چون نی شود از خود خالی که به آغوش من ای تنگ شکر می آیی

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.