شمارهٔ ۲۱۷

دامن خویش ز خون مژه گلشن کردم از فراق تو چه گل ها که بدامن کردم شد کفن دوختم آن جامه که از تار وفا سیه آنروز که این رشته بسوزن کردم گفتم از عشق فروغی رسدم آه که شد تیره تر روزم از این شمع که روشن کردم روغن دیده گرفتم ز سرشک گلگون بچراغون شب هجر تو روشن کردم آخرم دوست نگشتی تو و داغم که تمام دوستانرا بخود از بهر تو دشمن کردم کردم از دیر و حرم رو بدر دل خود را فارغ از پیروی شیخ و برهمن کردم قسمت برق چه خواهد شد آخر گیرم سبز شد کشته ام و چیدم و خرمن کردم ریختم در ره عشق آنچه مرا بود بخاک خویش را فارغ از اندیشه رهزن کردم چون جرس از دل هر سنگ برآید فریاد بسکه در بادیه عشق تو شیون کردم نرسم در ره مقصود بجایی مشتاق کانچه پیر خردم گفت مکن من کردم