شمارهٔ ۲۲۱

دلی سرگرم شوق از جلوه مستانه ای دارم ز شمع قامتی آتش بجان پروانه ای دارم خراب آباد عالم را منم آن جعد سرگشته که هر روز آشیان در گوشه ویرانه ای دارم چه کوشم از پی روزی به من خواهد رسید آخر ز هر خرمن که قسمت خوشه ای یا دانه ای دارم نه بینی کامل ار عشقم مکن یکباره انگارم ازین می گر ندارم شیشه پیمانه ای دارم بپایان قصه زلفت به این عمر آیدم حاشا که بس کوته شبی دور و دراز افسانه ای دارم نشاط انگیز طبعم شد مگر بوی می وصلی که امشب چون صراحی گریه مستانه ای دارم کشی زلف از کفم چند و دهی در دست مشاطه نه آخر از دل صد چاک من هم شانه ای دارم نیم بی خانمان مشتاق کز دل بر سر کویش ز هر ویرانه بس ویرانه تر ویرانه ای دارم