شمارهٔ ۲۳۶

خوش آنکه بی تو دامن بر جسم و جان فشانم از خویش گرد هستی دامن فشان فشانم بر خاک آستانت خوش آنکه جان فشانم از شوق جان بخاک آن آستان فشانم خوش آنکه گرم جلوه سرو روان خود را بینم من و بپایش نقد روان فشانم بازآی از غمت چند خوناب دل ز دیده گاه آشکار ریزم گاهی نهان فشانم سازی تو گوهرافشان چون لعل لب من از شوق گوهر ز ابر چشم گوهرفشان فشانم در گلشنی که باید از بیضه در قفس رفت کو فرصتی که بالی در آشیان فشانم بازآ ز دوریت چند ای گل ز اشگ خونین از دیده گاه لاله گاه ارغوان فشانم زان قیمتی گهر دور مشتاق نقد کونین ریزندم ار به دامن دامن بر آن فشانم