شمارهٔ ۲۳۷

ای از ازل ز عشق تو آشفته کار من هم روز من سیه ز تو هم روزگار من شد مدتی که بهر تو باشد ز خون دل پرگل برنگ دامن گلچین کنار من وزاشک پرده دربتو این زاز روشن است کز کیست خون فشان مژه اشکبار من عمریست در کمند تو پا بستم و تو نیز دانی منم شکار تو عاشق شکار من دیریست کز رخ تو ندارم قرار و هست آگاهیت ز حال دل بی قرار من چندیست کز خط تو سیه روزم و ترا باشد خبر ز تیرگی روزگار من قرنیست کز هوای فراق توام قرین با صد غم و تو آگهی از حال زار من خواهم من گدا ز تو چون کام دل که هست بند زبان شکوه توام شهسوار من رحمی که وقت شد رود از آرزوی تو هم دست من ز کار و هم از دست کار من لطفی که از غم تو بمن گشته آسمان ناسازتر ز طالع ناسازگار من مهری که جان خسته ام از کینه جوییت نزدیک لب رسیده ستم پیشه یار من فکری که گر توام نشوی چاره جو کجا آید ز من علاج غمت غمگسار من یعنی ز باغ وصل ندارم ز شرق عشق دستی که چیند از تو گلی گلعذار من گر خود تو برنیاری امید دلم ز لطف ای وای بر من و دل امیدوار من مشتاق را که بنده تست از ازل بده کام دلش ز لطف خداوندگار من