شمارهٔ ۲۴۳

شب هجران سرآمد آمدی روز وصالست این من و وصل تو می بینم بخوابت یا خیالست این چو نبود بر درخت آرزوی کهنه و نو را چه حاصل گر کهن نخلست آن ور نونهالست این گذشتم از می صافی ز خون پیمانه پر کردم که بر دردی کش عشقت حرامست آن حلالست این مکن صورت پرستی گر نخواهی در بلا افتی که دام و دانه اند اینها نه زلفست آن نه خالست این تو زاهد باش جویای ورع بر ما مزن طعنه نمیخواهیم ما جز عشق اگر نقص ار کمالست این حدیث دوزخ و جنت که گوید واعظ شهرت اشارت از فراقست آن بشارت از وصالست این برویش هرکه چشم افکند و دید ابروی او گفتا نه آن روی و نه این ابروست ما هست آن هلالست این گرآیی سوزم از شوق ارنیایی میرم از حسرت نه تاب وصلم و نه طاقت هجران چه حالست این زبان بوالهوس به زین زبان صد ره که من دارم که گاه عرض مطلب بی درنگست آن و لالست این توانم مردن اما بیتو یکدم صبر نتوانم که بیتاب غمت را ممکن است آن و محالست این دلم از ناله ی مشتاق خون شد بلبلی هرگز به این زاری نمی نالد چه مرغ عجزنالست این