شمارهٔ ۲۴۹
م مشتاق اصفهانی
0
Altın Yaprak
یکره ز وصل خویش مرا بهره مند کن
اغیار را بر آتش غیرت سپند کن
ای میوه امید فرود آی خود ز شاخ
یا آنکه دست کوته ما را بلند کن
ز اغیار درد خویش ستان و بمن سپار
یا زین میان علاج من دردمند کن
دارای هزار خاک نشین شهسوار من
گاهی نگاه در ته پای سمند کن
تا کی خوریم از غم زلف تو پیچ وتاب
یکحلقه وقف گردن ما زین کمند کن
خواهی نه تلخ کام گر از زهر حسرتم
آن کنج لب که گفت پر از نوشخند کن
مشتاق را ز عشق نصیحت چه فایده
ای پندگو برای خدا ترک پند کن
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş