شمارهٔ ۲۴۸

کشد گر هر دمم صدبار افزون کن خدای من بمن جور و جفای او باو مهر و وفای من براه عشق گوید پیرو من از قفای من که سرگردان تر است از من درین ره رهنمای من ببزمت غیر و من در کنج غم یگره چه خواهد شد که من باشم بجای او و او باشد بجای من من و دل کشته تیغ جفایت گوشه چشمی که آن باشد بهای خون او این خوبهای من چسان از قید عشق او رهم کاین رشته را باشد سری در دست صیاد و سری دیگر بپای من ز کارم عقده هجران بیا بگشا که نتواند گشاید مشکل من جز تو کس مشکل گشای من بمن یار و منش نشناسم از حیرت چه حالست این که من بیگانه او باشم و او آشنای من ز نخل آرزو اکنون نیم بی بهره کی بودی نوا زین گلبن بی برگ مرغ بینوای من نیم شایسته تا خواهم وصالت از خدا ورنه ز کف ناجسته آید بر نشان تیر دعای من همان به کز فغان مشتاق لب بندم درین وادی که هرگز نشنود محمل نشین بانگ درای من